Το νέο μισθολόγιο της Εκκλησίας και το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών

Σε μια εποχή που η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει τα ελληνικά νοικοκυριά και χιλιάδες εργαζόμενοι προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με μισθούς που συχνά δεν φτάνουν μέχρι το τέλος του μήνα, η είδηση για τις σημαντικές αυξήσεις στις αποδοχές της ανώτατης εκκλησιαστικής ηγεσίας, άνοιξε μια συζήτηση που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Γράφει η Sandy Spyrou

Το νέο μισθολογικό πλαίσιο προβλέπει αυξήσεις για τον Αρχιεπίσκοπο και τους Μητροπολίτες, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν ακόμη και το 95%. Πρόκειται για μια εξέλιξη που προκάλεσε ποικίλα σχόλια, όχι μόνο για τα ποσά, αλλά κυρίως για τον συμβολισμό της.

Πρέπει βέβαια να ξεκαθαριστεί κάτι από την αρχή. Οι αυξήσεις αυτές δεν αφορούν τον απλό εφημέριο της ενορίας. Δεν αφορούν τον παπά που θα συναντήσει κανείς κάθε Κυριακή στην εκκλησία της γειτονιάς του ή εκείνον που εξυπηρετεί τρία και τέσσερα χωριά στην επαρχία. Αφορούν την κορυφή της εκκλησιαστικής διοίκησης, δηλαδή τον Αρχιεπίσκοπο και τους Μητροπολίτες.

Και εδώ γεννάται το πρώτο ερώτημα.

Αν η Πολιτεία θεωρεί ότι οι αποδοχές των κληρικών χρειάζονται βελτίωση, γιατί η συζήτηση ξεκινά από τους υψηλόβαθμους και όχι από τους χαμηλόμισθους ιερείς που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της διακονίας;

Είναι ένα ερώτημα που ακούγεται όλο και πιο συχνά.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν όσοι υποστηρίζουν ότι οι Μητροπολίτες έχουν μεγάλες διοικητικές ευθύνες. Διαχειρίζονται μητροπόλεις, ιδρύματα, φιλανθρωπικές δράσεις και προσωπικό, ενώ εκπροσωπούν την Εκκλησία σε πλήθος θεσμικών υποχρεώσεων. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι αποδοχές τους θα πρέπει να αντανακλούν το εύρος των ευθυνών τους.

Η αντίρρηση όμως δεν αφορά μόνο τα χρήματα.

Αφορά κυρίως το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία.

Όταν ένας νέος άνθρωπος δυσκολεύεται να νοικιάσει σπίτι, όταν μια οικογένεια βλέπει το σούπερ μάρκετ να αδειάζει το πορτοφόλι της κάθε εβδομάδα και όταν οι συνταξιούχοι περιμένουν αυξήσεις λίγων ευρώ, οι αυξήσεις δεκάδων ποσοστιαίων μονάδων σε υψηλόβαθμα πρόσωπα προκαλούν εύλογες απορίες.

Κανείς δεν αμφισβητεί τον θεσμικό ρόλο της Εκκλησίας. Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το κοινωνικό έργο που προσφέρουν πολλές μητροπόλεις, ενορίες και εκκλησιαστικές δομές σε όλη τη χώρα. Συσσίτια, κοινωνικά παντοπωλεία, στήριξη οικογενειών και ηλικιωμένων αποτελούν μια πραγματικότητα που αναγνωρίζεται ακόμη και από όσους διαφωνούν με τη στενή σχέση Εκκλησίας και Κράτους.

Ωστόσο, ακριβώς επειδή η Εκκλησία κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην ελληνική κοινωνία, οι πολίτες συχνά την κρίνουν με διαφορετικά κριτήρια. Περιμένουν από αυτήν να δίνει το παράδειγμα της λιτότητας, της προσφοράς και της μέτριας διαχείρισης των υλικών αγαθών.

Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν αφορά μόνο τα νούμερα ενός μισθολογίου. Αφορά το κατά πόσο μια τέτοια απόφαση ανταποκρίνεται στο κοινό αίσθημα μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να δοκιμάζεται οικονομικά.

Ίσως τελικά το πραγματικό ζήτημα να μην είναι πόσα χρήματα θα λαμβάνει ένας Μητροπολίτης ή ο Αρχιεπίσκοπος. Ίσως το ερώτημα να είναι αν η συγκεκριμένη απόφαση έρχεται την κατάλληλη στιγμή και αν ανταποκρίνεται στις προτεραιότητες που έχει σήμερα η ελληνική κοινωνία.

Γιατί σε περιόδους οικονομικής πίεσης, οι πολίτες δεν κρίνουν μόνο τα ποσά. Κρίνουν και τα μηνύματα που στέλνουν οι αποφάσεις της Πολιτείας και των θεσμών.

Και αυτό είναι κάτι που καμία κυβέρνηση, αλλά και κανένας θεσμός, δεν μπορεί να αγνοήσει.